Tekst: Hans van Dijk (wegenwacht), foto's: Marcel Steijger
2 april 2009

Applicatietraining ANWB wegenwacht op de motorfiets

Je denkt al gauw dat je als beroepsmotorrijder de zaakjes wel voor elkaar hebt. Een voor de hand liggende fout is dan ook wel dat je je neigt af te sluiten voor mensen die écht verstand hebben van motorrijden. Dat vraagt om een rijvaardigheidstraining met een 'iets' andere benadering.

Sowieso luidde al enige tijd de wens eens een keer iets anders te doen dan een standaard training. Na diverse KLPD-, KNMV-, off the road- en ANWB trainingen zochten wij iets doel gerichter. En dan nog dienen niet alleen de motorrijvaardigheden bijgeschaafd te worden maar als trainer loop je ook tegen de eigenwijze wil van de gemiddelde wegenwacht aan. In dit geval 7 man en één dame. Dat vraagt om daadkracht en overtuiging.
Moto Sportivo denkt uitkomst te bieden. Dit jonge bedrijf opgericht door collega Marcel Steijger en motoragent Peter Dijkstra stuurt ons twee dagen de Duitse Eifel in. Marcel neemt de organisatorische zaken voor zich en Peter geeft samen met collega diender, ouwe rot in het vak, Jan Weyenberg de training. Twee lui goed voor zo'n 75 jaar motorrijervaring (en waarschijnlijk ook een hoop bekeuringen!). 

Het is vroeg, bewolkt en gezien de afgelopen dagen (het heeft behoorlijk gesneeuwd in de Eifel) en de weervoorspellingen zou het niet veel beter worden. Regen staat op het programma. Dat vraagt om 'full wets' en een regenpak. Gelukkig begint het met een warm en droog onthaal in Venlo. Koffie en vlaai. Na uitleg en groepsindeling spuiten we ervandoor. De trainer rijdt zo goed als altijd in tweede positie zodat iedereen ook duidelijk persoonlijk aandacht krijgt. En dat is hier en daar niet overbodig. De leiding onbekend, maar diezelfde week, slechts een aantal dagen tevoren is er een officieuze MC opgericht binnen de motorfiets wegenwacht. MC Volle zeis, waarvan de lijfspreuk luidt 'koud op de zak!'. En zo vertrekt secretaris Eddy S. van de MC de hoek om.

Na een kilometer of 25 staan we dan ook al gauw langs de kant en worden 'we' met het verhaal van banden, het krachtenverloop en de geometrie van de motorfiets om de oren geslagen. Volkomen terecht uiteraard maar ons zeker niet onbekend. Wat dan weer wél blijkt is hoe goed de geometrie van een aantal van onze motorfietsen is. Eén Pan maar met name tot Peters verbazing is die V-strom toch een behoorlijk stuk strakker dan verwacht. “Maar! Houdt er rekening mee dat je marge gering is!” Waarvan akte. En bewezen: niets van ons motorfietsenpark gaat zo strak de bocht om als deze dienstmotor (dit om enig heersend twijfel in de kiem te smoren). Hij is dan ook niet meer standaard.Dit terzijde.

We vervolgen onze weg en het tempo is boven gemiddeld. Lang leve Duitsland. Maar dit legt de lat ook hoger daar je alerter moet zijn. Buitengewoon moet anticiperen, weg lezen, situaties beoordelen en als het even kan in groepsverband rijden. En daar zitten nu net een aantal kneepjes uit het korps. “Rijdt baksteensgewijs breed t.o.v. elkaar. Doordat we altijd met licht aanrijden lijkt het op de snelweg net alsof er een grote vrachtwagen aan komt gedenderd en stel je je positie veilig. Handig als je een notoire linksrijder voor je hebt hangen. Zo rijden we als we in cordon in volle vaart gaan.” meldt Peter. Nu is het niet zo dat je langs de spiegel moet schurken van degene die je passeert. Het is net een school vissen dat leeft en reageert op wat ervan buiten af gebeurt. Per slot van rekening ben je zo goed als altijd de verliezer wil er iets gebeuren. Maar de toon is gezet. Je bekijkt het motorrijden ineens vanuit een niet dagelijkse invalshoek.

Hier en daar wordt het ideale lijnenspel eens wat nader bekeken en vinden we het toch zo jammer dat het nat weer is.
Het uiterste zal deze twee dagen niet uit onze 300 en 425kg zware machines worden geperst. Daar lijkt de goldwing een vedergewicht bij. Niet getreurd, we zijn hier om te leren. Op een parkeerplaats nabij 'Keine Ahnung' hergroeperen we ons en vinden de gezamenlijke bijzondere verrichtingen plaats onder een zwaar bewolkte en vooral natte hemel.

Ook hier geen standaard bijzondere verrichtingen maar keren op een stoeptegel, noodstop met afzonderlijk voor-achter- en daarna beide remmen en noodstop met en zonder ABS in de bocht. Een duidelijke technische uitleg van wat er gebeurt met het dynamische gewicht verduidelijkt het hoe en waarom reageren van de bolide. Tijdens de koffie en lunchpauzes is het ook alleen maar motor dit en dat wat de klok slaat. Als we elkaar geloven zijn we allemaal helden. Maar zodra je het vizier dicht klapt slaat het Joe-Bar effect toe, zweet in de naad en denk je “Gloeiende gloeiende.......dat was een close encounter!”. 

De eerste dag is bijzonder goed verlopen. Duidelijke uitleg. Een mooie, soms technische route waar alle voorkomende zaken in voorkomen, zoals lijnen rijden, bochtentechniek, offeren van bochten, haarspeldbochten, keren op de weg, snelweg, inhalen etc. Voorafgaande de grillavond geeft Peter nog een powerpoint presentatie waar met name interessant is wat voor materiaal er allemaal gebruikt wordt in ons wegdek en de probleemsituaties die met name ontstaan bij nat wegdek. Zoals bij reparatiestroken, rotondes bij tankstations (dieselplekken) en gepolijste wegdekken vanwege de slijtage. Dit zijn slechts een aantal voorbeelden want de lijst is lang. Handig: we krijgen wat inside informatie over het wanneer wel en niet vervangen van een wegdek. Dit alles is niet onbelangrijk als je beseft dat je rubber, ter grootte van twee knaken, het enige is wat contact maakt met de weg.

Het verblijf in eifelhotel Daun is als thuiskomen.
De twee Bourgondische Limburgse eigenaren voelen precies op tijd aan wanneer je glas leeg is of er een blok hout op het haardvuur moet. De kamers zijn top. Het uitzicht is geweldig. Alle motoren staan warmpjes binnen en de heldenverhalen vliegen wederom over tafel.

Dag twee zet zich eigenlijk in dezelfde lijn voort. We beginnen letterlijk met een opwarmronde en gaan verder met nog meer bijzondere verrichtingen. Obstakel rijden. Het voorbeeld komt uit de praktijk maar in plaats van over een vluchtheuvel heen te schieten (les van politie) knallen wij over een blok hout en een autoband. Geeft iets minder rommel. Tip hierbij is dat als je het niet meer kunt ontwijken er gas bij moet nét voordat je over het obstakel/ dier rijdt, zodat je het dynamische gewicht iets naar achteren plaatst en het voorwiel als het ware wordt gelicht. Bij een koe heeft dat géén zin.
  

Wonder boven wonder is het droog. Althans, het regent niet. We vervolgen onze weg en de gang komt erin. Tijdens de stops praat Peter keer op keer over de gewichtsverdeling van jezelf op de motor en hoe de motor hiermee te beïnvloeden. Alom bekend is het paard vast houden en sturen met je benen, maar vanuit je voeten kun je de motor simpel door wat meer druk uit te oefenen heel eenvoudig besturen.En daar ligt eigenlijk de essentie van deze cursus. Die motor...die kán het wel. Nu jij nog.

Het gebeurt zo vaak dat je mensen als een houten klaas op de motor ziet zitten en dan denk je eigenlijk wat een zonde. Die gebruikt nog geen 25% van z'n motorfiets. En daarmee maak je het jezelf indirect moeilijker en gevaarlijker. Want iedereen kan motorrijden.
Maar kun je het ook nog als er hordes laagvliegende taxi's langs scheren, door rood lopende en fietsende mensen oversteken, kinderen tussen geparkeerde auto's spelen en de straat op rennen, bestuurders je totaal niet zien aankomen, loslopend wild, honden, stortbuien, zondagsrijders bla bla bla. ??
Dan is het meer dan verrekte handig dat je met je motor kunt spelen. Dat je weet dat anticiperen niet alleen goed vooruitkijken is maar betekent dat je vanavond je dochtertje nog naar bed kunt brengen.

En wat betreft Moto Sportivo! Ik ben weer wat (eigen)wijzer geworden en ga fris de weg op. De samenwerking tussen Peter en Jan geeft veel vertrouwen en rust. Precies hoe je je wilt voelen op de motor. Puntjes van kritiek? Jammer dat Marcel erachter is gekomen dat ik mijn biertjes op zijn rekening heb gezet. Oh ja, en dát weer!!!! Kunnen we volgende training niet hoogzomer krijgen?